The End

Ik ben alweer een tijdje terug (eindelijk hersteld van mijn enorme jetlag), maar het verhaal van het laatste deel van mijn reis mag niet ontbreken natuurlijk.

Ik was dus nog in Alaska, waar ik een heel erg leuk hostel had. Even de autorit uit mijn benen gelopen op een trail die me werd aangeraden door de manager van het hostel (een Engelsman). Hij vroeg of ik het een probleem vond als mijn voeten onderweg nat zouden worden (moest een beekje door, zei hij), geen probleem. Afijn, dat beekje bleek toch een kleine rivier te zijn, dus ik stond tot in mijn knieeen in het gletsjerwater. Maar de zon scheen, dus who cares! De volgende dag heel erg vroeg naar Denali National Park and Preserve gegaan. Een park van 6 miljoen acres (geen idee hoeveel dat in onze maten is, maar in elk geval een hoop voetbalvelden), waar je niet met je auto in mag. Je mag er naar hartelust hiken, maar er zijn geen trails, dus de kans dat je alleen loopt, is groot. En er zijn een hoop grizzlies… Dus ik heb maar een shuttlebus gepakt

De wildlifeteller van mijn reis schoot omhoog! Ik heb 3 grizzlie-moeders met kinders gezien, een lynx met kind, een wolf, adelaars, caribou, moose, geiten en een vos. Ook Mount Denali/Mc Kinley in vol ornaat gezien, dat komt ook niet veel voor. Prachtige hoge, besneeuwde berg (de hoogste in Noord Amerika), supermooi. ’s Avonds nog even met de mensen van het hostel naar de plaatselijke band The Denali Cooks gegaan. Die spelen 1 keer per jaar, dus het hele dorp loopt uit om ze te zien. Heel grappig.

Van Denali ben ik naar Fairbanks gereden. Onderweg kwam ik langs de Stampede Trail. Voor mensen die Into the Wild hebben gezien, is dat misschien bekend. Het is de weg waar Christopher McCandless werd afgezet en de wildernis van Alaska is ingelopen. De bus waarin hij verbleef staat nog steeds op dezelfde plek. Het is alleen te ver weg om te lopen, hij staat 25 mijl verderop en je moet 3 rivieren door. Maar ik heb wel een stukje gelopen, was wel bijzonder vond ik. En ook heel stil en verlaten.

Fairbanks ligt in een wat (qua bergen) minder hoog gelegen gebied. Het is een stuk groener dan in het zuiden en ligt op ongeveer 3 uur rijden van de Arctic Circle. Het is een stad waar in de buurt veel goud werd en nog steeds wordt gevonden en waar een stuk van de oliepijpleiding zichtbaar is. De stad zelf is niet veel bijzonders, maar ook hier had ik weer een erg leuk hostel. Ik sliep in een soort semi-tent, de onderkant van hout en daarop tentdoek. De mensen die in het hostel zaten waren ook erg leuk, veel hebben een baan in Fairbanks en slapen, vanwege de lage kosten, in het hostel.

De volgende dag maar weer een hotspring gepakt, 50 mijl boven Fairbanks. En het is hier zulk mooi weer…. Heerlijk. Onderweg nog een overstekende moose gezien. Daar moet je echt voor uitkijken. Ik begreep uit verhalen dat moose niet zo slim zijn met oversteken, die gaan gewoon zonder te kijken. Caribou daarentegen staan keurig met een groepje langs de kant van de weg, sturen er 1tje vooruit om te checken of het veilig is (eerst naar links, dan naar rechts en dan weer naar links kijken) en geeft dan het sein: We kunnen! Dus die worden zelden aangereden.

’s Avonds gebarbequed met de gasten van het hostel en de kroeg in geweest met Jim (uit Alaska) en Josef, een 70 jarige kanovaarder en klimmer uit Munchen. Erg gezellig en ik kon er nog steeds maar niet aan wennen dat als je om 2 uur uit de kroeg komt, je gewoon nog alles kan zien omdat het zo licht is.

De volgende dag zou ik naar Valdez vertrekken, maar ik merkte toch dat het rijden wel erg vermoeiend was en ik in Fairbanks lekker bijkwam. Ook was het weer in Valdez slecht, het was een dag rijden (om daar dan een dag te kunnen zijn) en dat zag ik niet zo zitten. Dus lekker gebleven. Ik heb wat rondgereden in en met name rondom Fairbanks, vers gevangen zalm in het hostel gegeten en de laatste dag met Jim kano gevaren tot een uur of 1 ’s nachts. We zaten te BBQen aan de rivier en ik zag ineens 2 kleine zwarte beertjes… Heel lief, maar daar hoort over het algemeen toch ook een moeder bij. Die hebben we gelukkig niet gezien. Dit is toch wel op en top Alaska.

De laatste dag van mijn reis (woensdag) heb ik besteed door naar Anchorage te rijden en in Eagle River (20 minuten ten noorden daarvan) mijzelf een nieuwe tattoo aan te meten! Wel spannend en deze deed ook ZEER (hij is op mijn voet gezet), maar ik ben er erg blij mee. Het liep wat lastig in Anchorage (waar ik nog lekker heb gegeten en een beetje rondgekeken), maar ik had de tijd. Auto op het airport achter gelaten en in het vliegtuig naar Seattle. Daar had ik een overstaptijd van 1,5 uur, dus ik dacht: ik ga ff tukken. Dat lukte prima (op een bankje in de gate), totdat ik wakker schrok en bleek dat mijn vliegtuig over 10 minuten de lucht in zou gaan. Ik mocht er nog in en vervolgens, via New York en Dublin, naar Amsterdam gevlogen.

Al met al kan ik zeggen dat ik een ongelofelijk en onverwacht mooie, leuke en bijzondere reis heb gemaakt waarin eigenlijk alles zonder tegenslag verliep. Hele leuke mensen ontmoet en ik heb het super naar mijn zin gehad. Het kost ook wel veel moeite om weer te wennen aan Nederland, maar dat zal op den duur wel gaan lukken. Ik ga zeker terug, one way or another!

Lies is niet langer in de states…. :-(

Getuige deze foto en het feit dat wij als familie haar afgelopen weekend van Schiphol hebben geplukt. Nu zijn wij natuurlijk bijzonder blij dat ze weer thuis is, al zal het voor Marlies wel vet afkicken zijn…:-/

Ik vind persoonlijk dat we haar even lekker de rust moeten gunnen om op adem te komen en over haar jetlag heen te slapen, maar daarna….FOTO`S!!!!!

Greetz, Eva

North to Alaska

Howdie, there vanuit Alaska, the frontier state van Sarah Palin (wist ik ook niet voordat ik hier heen kwam)! Wat een geweldige staat is dit zeg. Ik moest (vergeleken bij California) wennen aan het trage tempo, maar de natuur is IN YOUR FACE, de hele tijd. Bergen, lakes (daar hebben ze er 3 miljoen van hier), gletsjers (100.000), kleine goudmijndorpjes, geen werkende telefoon, wildlife (schijnt, ik hoop nog wat te zien, maar het lijkt wel alsof ze steeds een lunchpauze hebben als ik ergens kom), noem maar op. Elke weg die je neemt (ze hebben hier maar 3 snelwegen) is een en al natuur, dus ik doe er soms nogal lang over om van A naar B te komen. Maar omdat er dus maar zo weinig wegen zijn, komt het voor dat je dezelfde weg 2 keer moet nemen. Dus wat je op de heenweg mist, kan je op de terugweg goed maken. Ik wil zo’n beetje elke 10 minuten wel ergens naar kijken of een foto van maken. Oh ja, en de zon gaat ook  niet onder in de zomer. Dus als je om een uur of 11 naar buiten kijkt, is het nog steeds licht. Daar komt bij dat mijn horloge kapot is, dus ik heb de hele tijd geen idee hoe laat het ongeveer is. Maar goed, ik heb geen tijdschema, dus geen man overboord.

Ik heb na de vlucht meteen mijn auto opgehaald en naar Seward gereden, een klein dorp in het zuidwesten. Daar had ik het hele hostel voor mezelf. Erg fijn, ik kon kiezen uit 15 bedden. Het was wel heel stil, ik had echt het idee dat ik in de middle of nowhere zat. Gelukkig had ik nog asperges, anders was ik gaan jagen denk ik. Dat doen ze hier veel, er wordt een hoop zalm en heilbot gevangen (heerlijk) en een eland hier en daar. Ze hebben hier ook zwarte, bruine beren en grizzlies. Ik ben de volgende dag (voordat ik naar Homer ging) naar een gletsjer gewandeld en ik hoorde steeds van voorbijgangers dat ze zwarte beren onderweg waren tegen gekomen. Dus maar even aangehaakt bij een groep andere wandelaars. Voordat je die gletsjer opgaat, staat er een bord wat beschrijft wat je moet doen als je een bruine beer tegenkomt (zwarte zijn niet zo heel gevaarlijk, die zijn nogal bang). Bruine daarentegen, kunnen nog weleens agressief zijn. Ik vond het een grappig bord, want er stond: doe gewoon net alsof je dood bent. Als de beer je begint op te eten, dan moet je terug vechten. Bruikbare info, zullen we maar zeggen.

Vervolgens dus doorgereden naar Homer, een klein stadje aan een baai (zowel Homer als Seward liggen op het Kenai Peninsula). Helaas heeft het daar 3 dagen geregend, iets waar de locals nogal blij mee waren. Er woeden wat branden hier en daar (door bliksem) en regen is dan wel fijn. Ik moet er erg aan wennen, ik heb al 9 weken geen regen gezien en daar hoor je mij niet over klagen. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Heel leuk hostel, leuke mensen en lekker uit eten en naar de lokale pub met dito band geweest. Ik heb ook nog gekajakt, dat was erg leuk en toch wat wildlife gezien. Het duurde even voor ik de kajak door had (ik ging steeds naar links, bleek dat ik ook nog een roer had en dat had ik even niet in de gaten hihi), maar daarna ging het prima. Ik heb 2 grote, vissende otters gezien, een paar harborseals, een zooi vogels en (jawel) op het strand een kleine, zwarte beer.

De laatste ochtend in Homer (op weg naar Anchorage) ben ik met 4 anderen naar de Russian River gehiked (ik blijf het een raar werkwoord vinden), om vissende grizzlies te gaan kijken (vanaf een veilige afstand). Kilometerje of 5 gewandeld. Een hele hoop zalm gezien (die proberen allemaal stroomopwaarts te komen. Ik snap nog steeds niet waarom, maar er zal wel een groter plan achter zitten. Ik begrijp uit verhalen dat ze een heel eind stroom opwaarts moeten en dan dood gaan. Volgens mij kan dat simpeler), maar helaas dus geen beren! Zucht… Ik ga gelukkig nog naar Denali, daar schijnen ze ook nogal veel te zijn. Maar goed, een nachtje in een buitenwijk van Anchorage overnacht, volgens mij niet echt een bijzondere stad. Alleen nu even handig als tussenstop.

Gisteren (dinsdag) ben ik aangekomen in Talkeetna, een oud goudmijnersdorp. Erg knus, downtown is 1 straat. Ik heb in het hostel mijn eigen private room, in de vorm van een oude Volkswagenbus. Ik kampeer dus half. Het is een leuke afwisseling met de slaapzaaltjes waar ik normaal in slaap. Vandaag ben ik op een raft de Talkeetna River opgeweest. Daarna even gewandeld en toen ging de zon schijnen!!! Ik kwam aan bij een meer, waar stond dat je daar mocht zwemmen. Dus snel naar het hostel gereden, zwempak aan en hup, het meer in. Het was niet zo heel koud (de zee in California was kouder en de meeste meren en rivieren hier zijn gletsjerwater, dus niet erg lekker om in te zwemmen) en ik vond dat ik op zijn minst in 1 van al die meren in Alaska moest hebben gezwommen. Ik heb er geen spijt van. Net nog even een krab soldaat gemaakt in het leukste restaurant van het dorp en morgen op naar Denali!

Loving San Fran!

We waren gebleven bij Yosemite, alwaar ik het optimistische plan had opgevat om naar Klamath te rijden, het uiterste puntje (in het noorden) van California. De rit was erg mooi (dwars door bossen, waar van die gigantische sequoia’s staan, erg mooi), maar het was toch wel heel erg ver… Toen ik tijdens het rijden dingen ging zien die er niet waren, bedacht ik om maar te stoppen in Eureka, waar ik eigenlijk pas de volgende dag heen zou gaan. Eureka is een heel leuk stadje, met zo’n oud centrum en een prima motel. Even lekker bijgekomen daar en de volgende dag naar het zuiden gereden, naar Fort Bragg. Dat ligt aan de kust en ik heb zo’n lange slingerweg genomen er naar toe. Het is hier allemaal zo prachtig mooi qua natuur en dat maakt zoveel indruk op me, dat ik ergens wel blij was dat ik bijna in San Francisco was. Even een “naturebreak”  zal ik maar zeggen.

De volgende dag vertrokken vanuit Fort Bragg en een detour genomen via de wijngaarden. Het is daar net Frankrijk, het sterft er van de wijngaarden en -proeverijen, wat ik mij uiteraard niet twee keer laat vertellen. Heerlijk! Vervolgens weer terug naar de kust gereden, waar ik een hostel had geboekt bij een vuurtoren. Die werkt nog en het hostel zit in de bijgebouwen. Heel erg leuk, maar stervenskoud. Ik heb daar op het strand mijn horloge begraven (aaaaah), want die had het begeven na een wandelingetje door de Merced River. Laat ik ook nog wat achter hier.

De 11e mijn autootje ingeleverd (na eerst grondig schoon te hebben gemaakt. Ik neem me de hele tijd voor om er niet zo’n bende van te maken, maar dat lukt niet). Vervolgens het (prima geregelde) openbaar vervoer genomen naar het hostel in San Francisco. Het was overigens niet de eerste keer dat ik daar binnenreed. De dag ervoor had ik, na de Golden Gate Bridge overgestoken te zijn, een verkeerde afslag genomen, waarna ik bijna in het centrum belandde. Het deed me denken aan een voorval wat wij als familie een tijd geleden hadden. Wij reden op de altijd ontspannen Peripherique in Parijs (wij kids erg stil op de achterbank, moeders niet helemaal goed kaartlezend en vaders met stoom uit de oren achter het stuur) en ineene stonden we met caravan en al onder de Eiffeltoren, terwijl we daar toch echt niet moesten zijn.

Maar goed, San Francisco is echt een heel erg leuke stad. Ik had 4,5 dag, dus ik kon het lekker rustig aan doen. Ik heb inmiddels wel knalkuiten van al dat gewandel, het is op allerlei heuvels gebouwd en je klimt en daalt je een ongeluk. Het ligt ook in een baai, dus je zit overal dichtbij het strand. Ik ben bij de Golden Gatebrug geweest, een pubavond van het hostel, in de havens gelopen, bij een gratis concert van Woodstockveteraan Joan Baez, heb het een en ander geleerd over de beatgeneratie, naar Chinatown en het veel leukere North Beach (Italiaanse wijk) geweest, noem maar op.
Ook even op visite geweest bij de hippies. Eerst in het Golden Gate Park, waar me bij binnenkomst meteen het een en ander aan geestverruimende middelen werd aangeboden (“Hey lady, you want marihuana, LSD, coke? Nee hoor, dank je wel, ik vermaak me prima zo”). In de hippiewijk die er naast ligt lekker rondgewandeld en in een kroeg terecht gekomen, die met name Belgische biertjes schenkt. Zitten kletsen met wat mensen en als ze eenmaal weten dat je uit Holland komt, gaat het gesprek ook vrijwel meteen over op het onderwerp drugs. Ze hebben veel smokeshops, waar ze medicinale wiet kunnen krijgen. Maar die jongens zijn natuurlijk niet voor 1 gat te vangen. Ze hebben daar een dokter (die ze Dr. Feelgood noemen) en als je haar 200 dollar geeft, krijg je een pasje om die wiet te kunnen kopen. Ach, er is altijd wel een manier natuurlijk. In de wijk Mission vond ik het iets minder veilig. Ik zat in de bus en daar ontstond bijna een vechtpartij, maar mensen bemoeien zich er hier wel meteen mee, dus dat werd al snel gesust. De bus uitgestapt, straat overgestoken en de bus weer terug genomen. Elke stad heeft zo zijn mindere kanten.

Als laatste heb ik vandaag een bootje naar Alcatraz gepakt. Indrukwekkend hoor. Het is sinds 1963 geen functionerende gevangenis meer, maar je kan nog wel veel zien van die tijd. Ook raar dat het maar 2,5 kilometer van de stad afligt, maar als je het moest zwemmen overleefde niemand het. Het is 2 keer geprobeerd, maar er is van die mensen daarna niets meer vernomen…
Daarna nog even een milkshake in zo’n ouderwetse 50er jaren restaurant genomen (compleet met jukeboxen en een auto) en een salsalesje op Union Square. San Francisco heeft al met al een prima, relaxte, bijna “dorps” gevoel. Het is er mooi, veel te zien en de mensen zijn superaardig. Blij dat ik hier naar toe ben gegaan.
Morgen vertrekt mijn vlucht op de onmenselijke tijd van 7 uur in de ochtend naar Anchorage, Alaska. Om 5 uur word ik opgehaald. Het voelt net alsof ik uit Amerika weg ga, heel vreemd. Maar gelukkig mag ik nog twee weekjes blijven!
Ik meld me weer vanuit het (hopelijk niet al te koude) noorden!
Liefs van mij

Californi-a!

Het heeft even geduurd, maar daar ben ik dan weer. Komt een beetje omdat ik aan het (zoals mijn zwager zou zeggen Oudhollands) hostelhoppen ben geslagen. Er is hier een hoop te zien, dus ik blijf soms 1, soms 2 nachten in een hostel. Beetje aan het zwerven dus. Zoals ik eerder al zei wil ik graag iets doen aan het tekort aan hostels in Colorado. Toch wil ik er ook 1tje in California, gewoon leuk, voor erbij in de zon enzo. Want dat is het hier, lekker warm en zonnig, alhoewel de avonden (zeker aan de kust) toch best koud kunnen zijn.

Maar goed, even een korte terugblik op de afgelopen week. Toen ik de Highway 1 naar het noorden pakte en LA uitreed, klaarde de lucht meteen helemaal op. LA is dus best een beetje vies, met smog enzo. In Malibu ging ik even picknicken, bleek ik ineene naast een filmset mijn broodje kaas op te eten. Ik heb het even gevraagd, het was een B film met Wayne Newton (mij niet echt bekend, maar misschien jullie wel). Afijn, anything can happen.
Maar de Hwy 1 is erg mooi, je rijdt voor het overgrote deel langs mooie stranden, klifs (kan het natuurlijk niet laten daar ook vanaf te willen en ook te gaan), kleine dorpjes en wat grotere dorpen (bijv. Santa Barbara).

Uiteindelijk aangekomen in San Luis Obispo, een klein stadje aan de kust. Een soort B&B hostel had ik en er verbleef ook een Canadees die kok bleek te zijn. Heel handig, zeker als ie veel te veel heeft gemaakt. ’s Avonds een toernooitje gepingpongd, ernstig verloren
De volgende dag vond ik dat ik naar het strand moest fietsen. Ik moest even bijbruinen. omdat mijn linkerkant door het autorijden al fijn gekleurd is, maar rechts wat achter dreigde te blijven. Het fietsen ging prima, dwars door het stadje en naar het strand, ongeveer een uurtje. Heerlijk verbrand (een beetje, ik was half in slaap gevallen), via de vistaco’s op de pier weer terug. Nou fietsen Amerikanen wel, maar van zadels hebben ze weinig verstand, dus dat was lachen het laatste stuk… Gelukkig hebben fietsen ook pedalen. ’s Avonds naar de film, de nieuwe van Johnny Depp ff gecheckt.

Vervolgens ben ik de dag daarop naar Cambria gereden, een nog kleiner, maar heel leuk gehucht langs de kust. Weer mooie wegen, veel wijgaarden ook, dus in Cambria lekker wat wijn getest. Ook hier een prima hostel, leuke mensen en een hert in de tuin. ’s Avonds mezelf getrakteerd op een wat duurder restaurant (waarom is het toch altijd dat als ik wat sjieker uit eten ga, ik zo’n garnaal bijvoorbeeld niet normaal uit zijn jasje krijg… Voel me dan altijd zo Julia Roberts in Pretty Woman, met die kreeft. Zucht). Maar goed, dit terzijde.
In Cambria ben ik 1 nachtje gebleven om vervolgens door te gaan (via de elephant seals, die in hoopjes op het strand lagen de zonnen) naar Monterey, waar in 1967 een groot popfestival heeft plaatsgevonden (soort Woodstock).
Het ligt pal aan het strand, op een soort schiereiland. Het was 3 juli toen ik daar aankwam en was eigenlijk van plan om 4 juli in Sacramento te vieren. Maar Aaron van het hostel trok daarop een moeilijk hoofd en vroeg zich af waarom ik graag de snelweg op wilde in het drukste weekend van het jaar. Dat ging ik me ook afvragen, dus een nacht erbij geboekt en Sacramento afgezegd.
Was een prima keuze. Monterey is een leuk stadje met een oud centrum (“oude” huizen van rond 1840, er staan er nog een aantal van) en veel barretjes en eettentjes. Op 4 juli waren er wat festiviteiten in het dorp, heb een redelijk slecht bandje gezien in het park, maar iedereen was blij en de zon scheen, dus ach. ’s Avonds met een groot aantal in het hostel gebarbequed en biertjes gedronken (ze hebben voor 1 avond in het jaar geen verbod op alcohol, maar het moest nog steeds stiekum. Ze hebben dat verbod speciaal ingesteld voor Australiers, die kunnen er nogal wat van als het op drinken aankomt).
Van daaruit ben ik de 5e naar Yosemite gegaan. Ook weer een erg leuk hostel, allemaal cabins en ze hebben een spa en een eetcafe.

Gisteren vroeg opgestaan en naar het park en ik kan je zeggen: het is tot nu toe het mooiste wat ik heb gezien. Het is echt ontroerend mooi. Je rijdt erheen via een prachtige rivier en in het park zijn grote, granieten bergen. Ook een hele hoop watervallen, waarvan ik er bij 1 naar de top ben geklommen. Ik heb ook gewandeld naar lakes, rivieren etc. Op weg naar Mirror Lake stond er een bord dat je het gebied van de Mountain Lion in ging en wat je moest doen in het hoogst uitzonderlijke geval dat je er eentje zag. En ja hoor, 1 minuut later komt er 1 voorbij rennen met een vers gevangen eekhoorn. Helaas geen foto, die jongens zijn echt snel.

’s Avonds gebruik gemaakt van de Spa, was wel toe aan een scrubje. Vanochtend nog even het park in gegaan om de Giant Secoia’s te zien, hele grote naaldbomen met dikke stammen. Indrukwekkend.
Net ben ik aangekomen in Point Reyes, een heel klein dorpje in de middle of nowhere aan de kust. Net even de zonsondergang aan het strand gecheckt (KOUDE VOETEN) en morgen weer door naar Klamats, helemaal bovenin California. Druk druk druk dus. Ik hoop dat nog allemaal goed gaat met jullie, met mij in elk geval prima!
Tot in San Fransisco! X

Viva las Vegas!

Dag lieve lezers, hier ben ik weer en dit keer waren we bij Vegas gebleven. De op 1 na laatste busreis met Greyhound. Het was weer een fijne ervaring en stressloze (ze zeggen bij het instappen altijd zo blij: just sit back and relax… Tuurlijk).
Eerst ging (net een half uur buiten Denver) de bus kapot, radiatortje lekte een beetje en das niet goed. Dus inhoud van de bus stond een uur langs de snelweg, toen kon ik er ook nog wel om lachen. We waren met niet zo veel, dus ik had fijn een plekje op de achterbank om te tukken toen de nieuwe bus arriveerde.
Dat was niet voor lang, want toen we (nog steeds in Colorado) om onverklaarbare redenen midden in de nacht 3 uur op een station hadden doorgebracht (ze zeggen dan ook niet wat er aan de hand is, heel erg irritant), moesten we ineens van 2 bussen, 1 maken. Dus ik ging van mijn riante achterbank naar een stoeltje ergens halverwege de bus (en dat om 4 uur ’s nachts…). Dus ik had het even gehad, temeer omdat we ook 3 uur later aankwamen in Vegas. En vergeet het maar dat je iets van geld terug krijgt.

Oke, in Vegas. Het was er warm, stoffig en ik had m een beetje zitten van de bus, dus ik vond het eerst niet veel. Maar na een douche en toen ik mezelf had toegesproken, ging het weer wat beter. In de 7 Eleven hoorde ik en passant dat Michael Jackson het loodje had gelegd, dus het was een aparte dag.
Vegas is: geld, gokken, drinken en show. Vooral ’s avonds gaan ze uit hun dak met shows, zowel in als buiten de casino’s en das best leuk. Mooie watershows gezien, een nagebouwd Venetie (inclusief zingende gondeliers), een drive-thru wedding chapel, zinkende piratenschepen, achtbanen voor de deur, aparte mensen en veel, heel veel gokkasten en andere casino-attributen. Ik moest er even aan wennen, maar het heeft toch ook wel wat.
De volgende dag (vroeg) op naar de Grand Canyon en das ook heel erg mooi, precies wat ik me ervan voor had gesteld. Toen ik er aan kwam, regende het hard, maar een half uurtje later klaarde het helemaal op en heb ik echt genoten van het uitzicht, prachtig. De avond nog even in Vegas doorgebracht en toen was het tijd voor……. Mijn laatste Greyhoundbusreis deze vakantie! Kan niet zeggen dat ik er erg rouwig om ben, ondanks dat het budgettair verantwoord en super avontuurlijk is: je weet nooit waar je uitkomt, met wie je gemiddeld zo’n 6 uur in de bus zit en hoe laat je uiteindelijk op de plek van bestemming komt. Ben wel blij met mn autootje!

Drie dagen geleden ben ik in LA aangekomen. Ik zou eigenlijk maar 2 nachten blijven, maar er was een leuke aanbieding van het hostel om met een groep naar een Dodgerswedstrijd te gaan (honkbal), dus ach, maar gedaan.
Ik heb weer een “rondje toerist” gedaan in LA. Ben naar de Pub geweest en gepoold, naar Hollywood met de bus (dan ga je ook door Beverly Hills) en daar de Walk of Fame gelopen, gekkenhuis. Het was superdruk bij Walk-of-Famester van Michael Jackson (rijen mensen cameraploegen) en er wordt ook meteen geld verdiend aan zijn dood (letterlijk: de een zijn dood is de ander zijn brood). T-shirts, vlaggen, bloemen en nog veel meer gaan als zoete broodjes de Hollywood Boulevard over. En je struikelt over de MJ-lookalikes (maar ook die van Transformers, Marilyn Monroe, Spiderman en Elvis). Verder nog de hand- en voetafdrukken van sterren gezien, fotootje van het Hollwood sign en het Kodak Theatre bekeken, waar de Oscars elk jaar worden uitgereikt. Het is een aparte, gekke stad maar ook wel erg leuk om te zijn.

Gisteren moest ik eerst de auto van LAX vliegveld halen; een ontspannen gebeuren, zo zonder Tom Tom… Ik verdwaalde een beetje en kwam toen weer uit in Beverly Hills. Het is wel echt mooi hoor. Je ziet natuurlijk niet echt de huizen van de sterren, een van mijn mede-hostelers vertelde dat ze een toer had gedaan langs de huizen en dat ze prachtige foto’s heeft van hun hekken en poorten van Jennifer Lopez e.a..
De rest van de dag lekker geshopt en ’s avonds naar het honkballen. Een leuk stadion, midden in de Hills en een supermooie zonsondergang. We kregen ook waar voor ons geld, na 9 innings stond het 2-2, dus er moest verder gespeeld worden. Uiteindelijk duurde het tot de 13e inning (na 4,5 uur wedstrijd) dat de Dodgers wonnen (van de Rockies), met een homerun! Dus leuk voor de die-hards die bleven zitten tot het eind.
Vandaag ga ik de Hwy 1 op, die leidt naar San Fransisco. Daar heb ik bijna 2 weken de tijd voor, dus heerlijk rustig aan. Tot daar dan maar!

Liefs, Lies

Bergjes

Daar zijn we weer, nog steeds vanuit Colorado. Het blijft mooi, elke hoek die je omgaat tovert weer een nieuw en prachtig landschap tevoorschijn. Veel watervallen, bergen met en zonder sneeuw, rotsen, kleine dorpjes, noem maar op. Geloof dat ik een beetje verliefd ben op deze staat.

Maar goed, we waren bij Estes Park gebleven. Ik wilde naar Grand Lake en dat kon op twee manieren: omrijden of over de berg (boven de bomengrens, met afgronden van heb ik jou daar en zonder vangrails). Dat laatste vond ik niet zo’n goed plan. Ik een Ranger opgezocht. Die zei: ah joh, miljoenen mensen doen dit (ik: ja maar ik vind het eng). Zij: Face your fears honey (ik wou nog zeggen: ja maar ik heb gisteren al paardgereden… maar dat heb ik maar niet gedaan). Ik besloot dat ze me wat kon doen en koos voor de omweg. Die duurde ongeveer 4 uur langer dan die andere, maar was wel schitterend. Heel vaak gestopt onderweg, foto’s gemaakt en rustig aan gedaan. In Grand Lake aangekomen en naar het hostel gegaan. Dat staat in de berg, met een uitzicht over het meer en een beek die ernaast stroomde. Geweldig en dat voor maar 15 euro. Grand Lake is het grootste van Colorado en wordt ook wel het Spirit Lake genoemd. Het verhaal gaat dat daar heel veel moeders met kinderen in het meer verdronken zijn terwijl de mannen aan het vechten waren in het dorp (indianen tegen de overheersers). Soms, als het heel vroeg in de ochtend is, kan je een soort damp boven het meer zien, wat lijkt op mensen die met elkaar aan het praten zijn. Vandaar de naam Spirit Lake.

Afijn, ’s avonds ben ik met de auto naar het dorp gegaan (ze hebben hier weinig tot geen straatverlichting en de beren zijn weer uit hun holen) en de lokale Saloon in gedoken. Amerikanen zijn echt grappig. Als je door het “Hi how are you, I’m fine, thanks how are you, not to bad myself” heen bent en ze horen dat je uit Holland komt, willen ze alles van je weten. Of we boos op ze zijn vanwege Bush, hoe we dat nou doen zo onder zeeniveau en of wiet bij ons overal groeit (nee, we hoeven niet in lieslaarzen en met onze kapmes door het leven).

De volgende dag vond ik het tijd worden voor een wandelingetje. Ik kreeg de tip om naar Adams Falls te gaan, dus gedaan. Dat was ongeveer een kwartier lopen (wel heel mooi overigens) en ik zag dat er nog een trail was van zo’n 8 kilometer. Ik dacht: dat kan ik hebben. Het was prachtig, wildlife gezien (moeder en kind Moose, weet even niet wat dat is in het nederlands, maar een soort hert), weer veel watervallen, bos en mooie uitzichten. Maar het was wel 8 kilometer bergop…Na 3 uur gehiked te hebben was ik het een beetje zat. Er waren steeds minder mensen, ik zag steeds meer berenuitwerpselen op de grond, het ging een beetje regenen en mijn benen vonden het niet meer leuk. Dus vervolgens 1,5 uur naar beneden… Maar goed, ik was wel voldaan.

Terug in het hostel lekker een paar uur niets gedaan en ’s avonds weer even een biertje gehaald in de Saloon. Was gezellig, ze wisten al wat ik wilde drinken, zo klein is dat dorp.
Zondagochtend nog even wat oude huizen bekeken van Grand Lake (zo’n beetje van 1850) en naar Fraser gegaan, wat een beetje het begin is van de skiresorts in Colorado. En 30 minuten verderop waren de Hot Springs!!! Daar had ik zin in. Ze hebben daar ongeveer 20 natuurlijke baden met allerlei mineralen en van verschillende temperaturen. Super, kwam weer helemaal bij.

En dan vandaag. Ik had Aspen uitgekozen, naast Vail de favoriete hang-out van de beroemden der aarde, tijdens het ski seizoen. Het was niet ver weg, maar voor ik het wist zat ik op zo’n enge pas! En die is volgens mij nog hoger dan die ik eerder beschreef (iets van 12000 feet, volgens mij 4500 meter ofzo). Aan mijn kant viel het wel mee, wel raar als je ineens in de sneeuw zit), maar de andere kant (naar beneden) had een toch iets minder prettig uiterlijk. Dus toen ik aankwam in Aspen ben ik meteen even een VVV ingegaan en die stelden mij weer gerust, er is ook nog een andere weg. Mooi.
Aspen is wat ik dacht dat het was: nieuw, zonnig, schoon, mooi en duur. Even een beetje hier rondgewandeld en window-geshopt bij Dior en Prada.

Morgen ga ik weer terug naar Denver, waar ik 1 nacht blijf. Woensdagavond is het weer Greyhoundtijd (nachtje in de bus, hoera) en dan kom ik donderdag aan in Las Vegas. Dat zal wel een cultuurshock zijn, ben benieuwd!

Rocky Mountain Hiiiiiiiiiiiiiiiiiiigh

Hello! Daar ben ik weer, dit keer met een kort blogje, omdat ik hier pas 2 dagen ben, maar niet weet wanneer ik weer internet heb. Zit namelijk in de bergen! En het is mooi…..
Na een redelijke vlucht (vond dat het vliegtuig nogal kraakte, maar misschien hoort dat) kwam ik in de middag aan in Denver. Voor het eerst sinds een week of 3 weer s regen gezien en het is ongeveer 10 graden kouder dan Texas. Op zich wel lekker. Denver is best leuk, ik kom hier toch nog terug, dus dat ga ik later s lekker bekijken. Het is overigens wel Starbucks City. Man, je struikelt er zowat over hier, ik geloof wel 8 in 1 straat.

Maar goed, volgende dag de auto opgehaald, even naar het informatiecentrum (daar ging ik met een kilo folders weer weg) en op naar de Rockies. En het is alles (en meer) wat ik ervan had verwacht. Ik tref het dit keer wel met het weer, het is zonnig en de uitzichten prachtig. Het duurde even voor ik een slaapplek had, ze weten hier wel dat het een populair gebied is (m.a.w. niet echt backpackervriendelijke prijzen), maar toch bij een motel iets van de prijs af gekletst. Ondertussen lekker door de bergen (op overigens prima wegen) gereden. Toen ik ging eten, kwam ik een moeder, dochter en haar vriendje tegen die vertelden dat ze waren gaan paardrijden en OMG dat was fantastisch. Hm. Ik vond eigenlijk dat ik dat ook wel moest doen, dus meteen een plekje geboekt.
Volgende dag eerst een paar uur door de bergen gereden. Wat wildlife gezien en gereden van de vallei met rivieren tot in de berg met gletsjers, sneeuw en hele, hele mooie uitzichten. Ik had een soort John Denver meets Sound of Music achtig gevoel, ik hou hiervan als Steenbok.

Aan het einde van de dag dus gaan paardrijden. Ik moet er altijd even inkomen en meestal, als de rit voorbij is, krijg ik de smaak te pakken. Dit keer vond ik het (bijna) meteen heel leuk. We moesten wel klimmen en dalen, maar het ging eigenlijk erg lekker. Was het meest bang dat mijn paard uit zou glijden of ineene dacht, kom laat ik s gaan rennen, maar het was een lieverd en het was superleuk. Zelfs complimenten gekregen van de guide, dus misschien dat ik, als ik thuis ben… We zien het we, laat ik niet meteen te hard van stapel lopen.

Morgen ga ik naar Grand Lake, iets verderop hier, maar veel te zien in de buurt daarvan. Daar is zo ongeveer het enige hostel wat hier in de wijde omtrek te vinden is (brengt mij weer op ideeen, namelijk persoonlijk iets doen aan het schrijnend tekort aan hostels in Colorado) en daar blijf ik ook twee nachten. Daarna langzaam terug naar Denver. Daar horen jullie de rest van me!

Foto`s!!!!

Klik!

http://www.flickr.com/photos/39540289@N03/3634402181/

Op naar Denver!!

Hallo allemaal, ben ik weer! Leuk dat jullie steeds reageren op mijn blog, dank dank!

Ik schrijf deze blog, wachtend op mijn taxi die me naar het vliegveld in Austin gaat brengen, waar ik een vlucht naar Denver ga pakken.
Maar we waren gebleven in Houston. Ik ben daar even een dagje naar het strand geweest (in Galveston). Daar heeft orkaan Ike een maand of 8 geleden nog huis gehouden, en dat zie je. Maar ze hebben wel een hoop mooie huizen met veranda’s en van die oude villa’s. Mooi om te zien en het waard om even heen te gaan. Laatste avondje in Houston. Lekker TexMex gegeten. We waren met z’n drieen en raakten aan de praat met een jongen die voorbij liep met zijn hond. Toen we wilden afrekenen, bleek hij alles te hebben betaald… Die zuiderlingen, ik hou van ze!

Volgende dag weer s een Greyhound gepakt. Het was niet ver, maar we hadden een medepassagier die lekker was doorgezakt de avond daarvoor en het reuze naar zijn zin had in zijn eentje. Hij was de hele tijd keihard aan het lachen en hele verhalen aan het vertellen. Zelfs met de MP3 op 25 lukte het niet om hem te overstemmen. Zoals mijn oma altijd zei: Je hebt mensen en potloden. Een waarheid als een koe.
Afijn, aangekomen in Austin en het is HEET. Ik heb wel een heel leuk hostel aan het meer, dus dat koelt wel wat af. ’s Avonds lekker de stad in met een paar mensen. Er was een soort bikersbijeenkomst, dus overal knallende Harley’s, grote mannen met tattoo’s en een hoop herrie. Maar goed, stappen in Austin is een feest. Er is blues, honkytonk, coutry en rock, dus ik heb me prima vermaakt.
Volgende dag heel rustig aan gedaan. Het was nog ietsje heter, dus wat later de stad in gegaan, wat sightseeing gedaan en naar Breakfast in Tiffany’s gegaan in de Paramountbioscoop, een theater waar ze alleen oude films draaien (en ook alleen oud personeel hebben hihi).

Volgende dag een druk dagje gehad. Met Jasmine (Belgie) op zoek naar boots, maar ze zijn hier knetterduur, maar wel leuk. Lekker geluncht, naar downtown geweest (zij had een auto, dus dat was erg handig), het Capitol bezocht (van de staat Texas, Austin is de hoofdstad) en daarna wat rondgereden rond Austin. Van wat ik ervan gezien heb, is Texas rond Austin en Houston toch best nog wel groen (had verwacht dat het een grote woestijn was). Jasmine werkt in Koeweit voor het Amerikaanse leger, dus ze wilde even langs Kellin, een soort dorp vlakbij de basis. Er was niet veel te zien, maar wel ff gekletst met een paar ” officers”. Was wel gezellig.

Toen snel terug naar Austin, waar het uitvliegen van de vleermuizen begon. Ze hebben daar een brug en daar hangen die beesten de hele dag te hangen en bij zonsondergang vliegen ze dan uit. Het zijn er ruim een miljoen, dus dat was wel erg mooi om te zien. Ze vliegen dan een paar uur door en over Austin en komen ’s avonds laat weer terug. Bijzonder!
Vervolgens wezen eten bij Threadgill’s, een tent waar onder andere Janis Joplin haar carriere begon. Was wel bijzonder om te zien. Ook heel symbolisch een “Janis Jolpin” gedronken, een mix van Southern Comfort en Jack Daniels. Ik vind het niet zo raar dat ze niet altijd even helder was…
Toen nog even ge-two-stept in de Continental Club en toen was de dag weer om!

Al met al viel Texas me heel erg mee. Ik had verwacht dat mensen wat minder toegankelijk zouden zijn (waarom ik dat dacht weet ik ook niet precies), maar dat viel dus mee. Je merkt wel dat je hier minder mag dan waar ik tot nu toe ben geweest (kroegen zijn maar tot 2 uur open bijvoorbeeld en overal hangen bordjes die je informeren over “Texas Law”). Maar goed, de steden en omgeving vond ik mooi en nu s kijken hoe dat in Colorado is!
Groetjes van mij!