San Francisco, eindelijk zon!

Hey there everybody!

Zoals beloofd, deel 2 van de blog, dit keer over de laatste stop voordat we naar het diepe (en hopelijk warme) zuiden vertrekken. San Francisco, de stad waarop ik 2 jaar geleden al verliefd werd en dat heeft stand gehouden tot en met vandaag. Wat een superleuke stad is dit en wat word je je weer bewust van je kuiten als je hier weer weg gaat. Een hoop lopen in de heuvels doet dat met je. Maar dat mag de pret niet drukken. We kwamen hier aan na ons overweldigende avontuur in Klamath Falls en een dito treinreis. Het regende dat het een lieve lust was, maar zodra je met de bus de brug over rijdt, maakt dat allemaal niet meer uit. Aangekomen in het hostel, spullen neergegooid en toen stond Dickie al te springen en te roepen dat ie naar Amoeba wilde, een HELE grote platenzaak in de Haight/Ashbury, de “oude” hippiebuurt van San Francisco. Nou, dan gaat Liesje wel even mee kijken. Eenmaal daar binnen was ie niet meer te houden en was ik m 3 uur kwijt. Gelukkig speelde de Twilight Singers nog gratis in de zaak (wel cool, die had ik ooit s op Lowlands gezien) en 40 cd’s later stonden we weer buiten. Het regende nog steeds, dus maar weer lekker naar t hostel gegaan en wijntjes gedronken met William, de wijn-en-kaasjongen van het hostel, die verder volkomen in zijn eigen, bijzondere wereld leeft. Wel grappig overigens, ik weet ineens veel meer over Indiase astrologie.

De volgende dag hebben we maar weer s een autootje gehuurd en zijn we via Sausalito, Muir Beach, Point Reyes (oftewel de Highway 1) naar Napa gereden. Supermooie weg, in de stromende regen romantisch (daar is ie, Ron hihi) naar schelpen gezocht en op het strand nog wat pootafdrukken van een soort grote kat gezien. Gelukkig bleef de kat in kwestie achterwege tijdens ons bezoekje aldaar. ‘s Avonds werden we in Napa ontvangen door Bob en diens vrouw Eve. Bob is een luchtballonpiloot uit de tijd dat Dick bij het team in Zwitserland werkte. Erg gezellig, lekker gegeten en de afspraak gemaakt dat we heeeeeeel misschien de volgende ochtend zouden gaan ballonvaren. Maar die vlieger ging niet op (mooie beeldspraak, he), vanwege het slechte weer. Dus lekker geluncht bij Bob, nog even naar een mooi punt in de Vallei gegaan en weer terug naar de stad gereden. Onderweg naar San Francisco nog even 250 foto’s van de Golden Gate Bridge gemaakt op een hoog punt buiten de stad, alwaar wij bijkans panoramisch wegwaaiden, maar het was wel mooi.

Zondag maar weer s lekker geshopt, want dat hadden we tenslotte nog niet gedaan… Weer naar Haight gegaan, foto’s gemaakt van huizen van beroemde en overwegend overleden mensen (Janis Joplin, Charles Manson, Jimi Hendrix), Dickie heeft nog het oude fluwelen jasje van Jimi gekocht (althans, volgens de verkoper). Fijn was dat de zon was gaan schijnen, dat maakt alles mooier. Heerlijke dag, lekker gegeten en ‘s avonds nog even het avond- nachtleven van de stad verkend. Erg gelachen om een heel slecht bandje in de jazz-kroeg en een zo mogelijk nog slechtere pianist in een Ierse Pub.

Toen wij de volgende dag eenmaal uit bed waren en ik er al 2 uurtjes shoppen op had zitten, besloten wij eens een fietsje te pakken en de heuv’len der stad te bedwingen. Het werden iets meer heuv’len dan ik in gedachten had, gezien het feit dat de zelfbenoemde postduif De Waal de kaart af en toe op zijn kop hield en wij dus de verkeerde kant op peddelden. Maar goed, de zon scheen, we hebben erg gelachen en leuk gefietst door Golden Gate Park, over de GG brug, door Sausalito (aan de overkant van de brug) en met de Ferry van daaruit weer terug naar de pier van de stad. Superleuk om te doen, dat gaan we vaker zo organiseren. ‘s Avonds lekker gegeten bij Lori’s Diner (je stapt zo de 50-ties in, met een Cadilac in de zaak, Elvis op de achtergrond en een jukebox, the works). Daarna (ja, heus) naar een karaokebar gegaan… Ik kon het niet meer tegenhouden, dus had ik er maar eentje uitgezocht die nogal ver van het hostel af lag dus de kans dat we iemand tegen zouden komen die ons zou herkennen was klein. Ik wilde helemaal niet zingen, Dick had al enorm enthousiast bij binnenkomst zijn briefje ingeleverd met het liedje en de artiest (het was Kiss van Prince). Maar na 2 wodka’s dacht ik: laat ik het ook maar doen. Die van mij moest “we can work it out” van de Beatles worden. Dickie mocht dan EINDELIJK zingen, in zijn nieuwe Jimi-jasje, voor een uitzinnig publiek, hij ging er zelfs van dansen. Niet veel later “mocht” ik ook, het viel alles mee, maar tot nu toe heb ik het filmpje nog niet teruggezien, ben een beetje bang voor t eindresultaat. Maar aangespoord door de leuke sfeer en het gevoel een ster voor 1 avond te kunnen zijn, besloten wij samen dan ook nog maar een liedje te doen, Cecilia van Simon&Garfunkel, tweestemmig nog wel!

Op maandag (als jullie het allemaal nog volgen) hebben we geluncht met Bob en Eve in Bubba Gump Shrimp (komt uit de Forrest Gump film, dus ook helemaal behangen met allerlei attributen uit de film, erg grappig) en gezien de hoeveelheid garnalen die we naar binnen hadden gewerkt maar een heel eind door de stad gewandeld. Door North Beach (de Italiaanse wijk), Chinatown en het Financial District. Ik heb nog even een massage genomen, was blij dat ik na een half uur weer buiten stond. Veel-knijpen-in-mijn-nek-voor-slechts-35-dollar zalk maar zeggen. Rond een uur of 7 kregen we toch weer trek, dus een grote bak salade en aanverwanten gekocht. Het oog was wel weer iets groter dan de maag, dus we hadden wel een lekker 1-persoons portie over. Als rechtgeaarde filantropen, vonden wij dat wij dit maar moesten doneren aan 1 van de vele zwervers die de stad rijk is. Al snel vonden we er eentje. We hebben ‘m even geobserveerd (dat krijg je als je een tijdje op de Academie werkt) en we vonden dat we het ‘m maar moesten geven. Hij was er reuze mee in zijn sas en toen hij wegliep, rende Dick er nog even achteraan om te roepen wat er allemaal in de salade zat en dat het echt enorm voedzaam was.

Op onze laatste dag in de stad hebben we de Cable Car (een soort oude trolley) naar Fischermans Warff gepakt en vervolgens de boot naar Alcatraz. Ik was er al eens geweest, Dick nog niet. Weer lekker een zonnetje erbij en celletjes gekeken op The Rock. Erg interessant, ook voor de 2e keer. Was heel leuk, maar op de boot terug bedacht ik me wel dat ik nu mijn dreigement richting Dickie (“als je vervelend bent, laat ik je achter op Alcatraz”) niet meer kan gebruiken.

Afijn, nu weer even in het hostel, ik schrijf en Dick probeert de almaar groter wordende stapel spullen in zijn rugzak te proppen. Ik hoop dat het allemaal past. Om 10 uur vanavond met de bus naar het vliegveld en om 0.25 uur (9.25 jullie tijd) nemen wij de zgn “red eye flight” via Houston naar Nashville. Ik zal daar s proberen wat foto’s op de blog te krijgen.

Heel veel liefs en groeten van ons en tot het volgende bericht!