The South!

Hi, how y’all doin’? Oftewel, hoe gaat het? Terwijl Dickie probeert (voor de 2e keer) heel romantisch het haardvuur aan te krijgen in onze hotelkamer in Natchez, Mississippi, begin ik vast aan het blogje.

Na een zogenaamde red-eye flight (dus ‘s nachts vliegen en niet slapen) kwamen we na San Francisco aan in Nashville, Tennessee. Na even een paar uur slaap te hebben gehaald in het hostel (waar ik 2 jaar geleden ook geweest was, heel leuk om weer terug te zijn),  konden we onszelf niet meer inhouden en zijn we downtown Nasville in gewandeld. Dat bestaat met name uit 1 grote straat (en wat zijstraatjes) met allemaal honkytonkkroegen waar vrijwel altijd livemuziek gespeeld wordt, giftshops, platenzaken en jawel… cowboylaarzenwinkels! En daar moesten uiteraard 3-voor-de-prijs-van-1-paar laarzen aangeschaft worden. Na een uurtje passen, meten, lopen, wel, niet, etc, heb ik 2 en Dick 1 paar laarzen gekocht. We gaan zo meteen (echt) proberen foto’s op de blog te zetten. Na de laarzensessie zijn we de kroegen ingegaan en hebben we wat bandjes gezien, erg leuk.

De volgende dag scheen de zon (na een avond en nacht heel erg harde regen en wind)! Dus we hebben lekker een fiets gehuurd en door Nashville gefietst. Dat is een redelijk riskante onderneming, aangezien er zelden iemand fietst, er geen fietspaden zijn en wel heel veel trucks en grote auto’s. Maar ‘t was lekker weer en we hebben meteen een auto geregeld voor de reis door het zuiden. We vliegen dan ook aan het eind van deze trip vanaf Nashville terug naar New York. ’s Avonds lekker gegeten in het hostel en weer even de kroeg in. Dag drie was weer mooi, een beetje gewinkeld in een ander deel van Nashville, de auto opgehaald (we kregen een upgrade, dus we hebben nu een soort mini-van) en in de hosteltuin speelden de jongens die daar werken nog een mopje op hun gitaren. Voor ‘s avonds hadden we kaarten voor Brad Paisley, een in (en ook buiten) Amerika nogal grote countryster, die uit Nashville komt en daar die avond zijn tour afsloot in een ijshockeystadion. Als extraatje had hij ook nog de zanger van Hootie and the Blowfish (voor hen die dat wat zegt) in het voorprogramma, dus het was een superleuke avond. De volgende dag (zondag) togen wij in ons autootje naar Memphis, waar Dick nu een geinig stukje over gaat schrijven .

OK, daar ben ik dan. Inmiddels probeert Lies het vuur gaande te houden en ook dat is gelukkig geen succes. Terwijl hierbuiten Bubba en z’n eentandige vrouw vieren dat de Mississippi tijdens hun laatste fles moonshine weer een meter is gestegen, lig ik prinsheerlijk op ons antebellum bed aan de hand van foto’s te bedenken wat ik over Memphis ga vertellen.

Muzikaal gezien vond ik Memphis net even interessanter dan Nashville. Country gaat toch veelal over de liefde van de cowboy voor diens paard, truck of vrouw en ik kon me niet aan de gedachte onttrekken dat het bestaan van de cowboy daarmee wel zo’n beetje omschreven is. Toch heb ik heel coole boots gekocht, die me het gevoel geven dat ik nu eigenlijk ook wel een soort cowboy ben. Maar dan zonder paard.

In Memphis hebben we een heel aardig Motel 6 gevonden aan de rand van de stad. Eerste avond een beetje rondgehangen op Beale Street, een paar bandjes bekeken, waarvan de laatste Sly Stone, Tower of Power en zelfs Jaco Pastorius’  The Chicken speelde; hooha, de avond kon niet meer stuk!

Volgende dag naar Graceland geweest, en wat is dat geestig zeg. Van de ene exhibition (gouden platen, auto’s, kostuums, onderbroeken) loop je naar de andere giftshop, wat een giller. Twee indrukwekkende vliegtuigen en een paar opvallend bescheiden graven later in de avonduren lekker gekneuterd in ons paleis.

Stax Museum is een aanrader. Het label bestaat helaas niet meer, maar het museum geeft een prachtig tijdsbeeld van een van de coolste muziekgenres ooit voortgebracht in de States. Sam and Dave, Otis, Booker T and the MGs, wat een feest. Sun Studio’s is ook geinig. Een piepkleine studio met welgeteld 1 opnameruimte, veel ouwe mics en opnameapparatuur en een rits foto’s van the Million Dollar Quartet.

Tijdens onze kneuteravond heb ik Lies’ haar overigens nog ingevlochten (Ron, lees je dit nog?). Na een uurtje of vier knutselen, bleek het resultaat (het maakt m’n hoofd zo lang) toch niet helemaal aan de verwachtingen te voldoen. De volgende dag heeft Bo Derek zichzelf dus maar weer direct uit haar lijden verlost.

Vanuit Memphis langs de Mississippi naar het zuiden gereden en ‘s avonds in Vicksburg een erg groot koloniaal huis als B&B gevonden. Uiteindelijk twee nachten gebleven, omdat het er zo lekker rustig en mooi was. En nu alweer in Natchez Mississippi dus. We verblijven in het Mark Twain Guest House, de eerste hoerentent van deze staat, maar nu een kroeg met erboven wat kamers te huur. Gaaf omdat het in een waanzinnig mooie omgeving en pal aan de rivier ligt. Het feit dat Bubba en z’n vriendjes hieronder tot 4am dansen op Madonna, Michael Jackson en Brian Adams nemen we graag voor lief.

Lies heeft inmiddels het haardvuur weer gereanimeerd en wil nog iets schrijven over mijn ervaring met de open haard in Vicksburg.

De groeten en tot gauw maar weer.

P.S. Nog even een note van mij (Lies): Toen wij ons net een half uur geinstalleerd hadden in het waanzinnig mooie en toch ook oude mansion in Vicksburg, ontdekten wij een heuse open haard. Dus die moest uiteraard aan. Dick, held, dacht: dat doe ik even voor mijn chick. Het was een haard op gas en je moest het hendeltje overhalen om dus gas uit de kraan te krijgen. Aan het hendeltje zat een redelijk groot papier waarop stond : STOP!!!!! FIRST OPEN CHIMNEY!!! (redelijk duidelijk dus). Er zat namelijk een plastic soort prop in de haard, waarschijnlijk tegen de tocht. Maar Dickie liet zich niet zomaar wat vertellen, dacht waarschijnlijk: dat zal zo’n vaart niet lopen, haalt het hendeltje over en de gasaansteker gaat in de haard. Wat volgde was een vlam waar je een redelijke bosbrand mee kon starten en dus waarschijnlijk ook met gemak het 150 jaar oude mansion mee in de as had kunnen leggen. Gelukkig was Dickie nog wakker en draaide na een geschrokken gil de kraan weer dicht en hoefden wij onze verzekeringsboer niet te bellen. We hebben laatst de polis aangepast, maar ik geloof niet dat we voor dit soort rampen verzekerd waren geweest.